Kelime Dağarcığı

Susma özelliği fabrika çıkışında unutulmuş, konuşmaya başladığında çevresindeki insanların zihinsel pilini tüketen kişi.

“Abi bir başladı mı susmuyor, çene motorunu yine çalıştırmış.”

Bir konuda doğru düzgün cevap vermeye çalışırken ağzından birbirinden bağımsız on yedi farklı saçmalık çıkarmak.

“Hoca soru sordu, çocuk öyle bir sıçmırdı ki sınıf dağıldı.”

Normal bir insan olarak başladığı hâlde zamanla gereksiz özgüven, boş konuşma ve şımarıklık belirtileri göstermeye başlamak.

“İki para kazandı, iyice zırtapozlaştı.”

Boş kabın ses çıkararak yuvarlanması; mecazen boş konuşmak.

“Boş güğüm tongurdayarak merdivenden yuvarlandı.”

Boş boş konuşmak; mecazen içi boş, gösterişten ibaret olmak.

“Tıngırdayıp durdu ama tek doğru laf etmedi.”

Saçma, anlamsız söz.

“Zırva söyleme, kimse inanmıyor.”

Zor sorudan ustaca kaçıp konuyu değiştiren kişi.

“Atlatgan yine maaşı sorunca havadan bahsetti.”

Yeri gelmişken gelmemişken aklına geleni söyleyip ortamı geren kişi.

“Patavatsızlandı, herkesin önünde maaşını sordu.”

Sürekli havadan sudan konuşup asıl konuya hiç girmeyen kişi.

“Yellenegenle toplantı bir saat sürdü, konu açılmadı.”

Herkesin bildiği bir şeyi habire tekrar tekrar söyleyip duran kişi.

“Dırdırganın aynı cümlesini beşinci kez duyduk.”

Vedalaştıktan sonra kapıda yirmi dakika daha konuşma hâli.

“Uzatmaca girdik, ayakkabılar yarım saat ayakta bekledi.”

Tam konuşacakken kelimenin kaybolduğu o kısa an.

“Tıkanç geldi, cümlenin ortasında kaldı.”

Heyecanlanınca her kelimeyi karıştıran kimse.

“Sürçengeç sunumda kendi adını yanlış söyledi.”

Kalabalıkta konuşmak için sıra beklerken sırası gelince vazgeçme hâli.

“Sıkılgancı tuttu, hiç konuşmadan çıktı.”

Her konuyu şakayla kapatıp ciddi konuşmaktan kaçan kimse.

“Savuşturganla derdini konuşamazsın, güler geçer.”

Söyleyeceğini tam söylerken unutup ağzı açık kalan kimse.

“Pırtlangacın teki, her cümlesi yarım kalıyor.”

Kafasında olmayan konuşmaları kurup gerçekten sinirlenen kimse.

“Kurgulangaç sabahtan beri kimseyle konuşmadan tartışıyor.”

Telefonla konuşurken ilk cümlesi hep bozulan kimse.

“Kekelengeç "alo" demeyi bile üç kez denedi.”

Aklına geleni düşünmeden söyleyip sonra pişman olan kimse.

“Fırlangacın teki, her sözünden sonra özür diliyor.”

Bir cümleyi anlatırken baştan alıp yine anlatamamak.

“Dolamaca girdi, kimse ne dediğini anlamadı.”

Konuşmaya hazırlanıp son anda vazgeçme anı.

“Tam söyleyecekti, çekingi tuttu, sustu.”

Gün boyu kimseyle konuşmamış olmanın fark edilmesi.

“Konuşmazgün geçirdim, sesim tuhaf çıktı.”